Προφορική ποίηση
Ο αφηγητής σαν άνθρωπος του λόγου διακονεί και το αφεντικό, τον γραπτό λόγο και τον ενσαρκώνει. Διαβάζει δημόσια κουβέντες που καταγράφηκαν ή λέξεις που γράφηκαν με έγνοια τον τρόπο που μιλούν οι άνθρωποι.
Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια
που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να
τ’ ακουμπήσω.
Έπεφτε το όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο
έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα είναι πολύ δύσκολο να
ξαναχωρίσει.
Κάθε αφηγητής οφείλει να είναι ποιητής. Είτε γράφει ποίηματα είτε όχι. Μιλώ για εκείνη την ιδιαίτερη ευαισθησία, αυτό το μαρμάρινο κεφάλι που εξαντλεί και όχι για τον ναρκισισμό.
Στο έργο μου προσπαθώ να κουβαλώ το παράταιρο αυτό κεφάλι -μερικές φορές δεν είναι ανθρώπινο, άλογο από την πομπή των Παναθηναίων ή ξυλόγλυπτο αλεπούς.
Γράφω ποιήματα που εισχωρούν ενίοτε στις ιστορίες που αφηγούμαι, εκδίδονται στον τοπικό τύπο, στρατεύονται ενάντια στους δολοφόνους χρυσοθήρες ή τους κλέφτες του νερού, ακούγονται σε βραδιές ποίησης σε καφενεία και κάτω από τα δέντρα.
Είμαι μέλος της ομάδας προφορικής ποίησης Volos slam poetry και έχω γράψει ποιήματα και στίχους τραγουδιών που μελοποιήθηκαν από τον Θανάση Δρίτσα.
Στο έργο μου προσπαθώ να κουβαλώ το παράταιρο αυτό κεφάλι -μερικές φορές δεν είναι ανθρώπινο, άλογο από την πομπή των Παναθηναίων ή ξυλόγλυπτο αλεπούς.